ناسا: ایران 30 سال خالی از سکنه خواهد بود



یک سایت خبری گزارش ناسا درباره گرم شدن کره زمین و طبیعت غیرقابل سکونت برخی از کشورها در 30 سال آینده را گزارش داد.

هیئت بین دولتی تغییرات آب و هوایی (IPCC) تخمین می زند که با افزایش دمای جهانی تا پایان قرن در مقایسه با دمای پیش از صنعتی شدن، فراوانی گرمای شدید افزایش می یابد.

در ایالات متحده، گرما در حال حاضر موضوع گزارش های هواشناسی است و می تواند در 30 سال آینده باعث مرگ بسیاری شود. از سال 1991 تا 2020 گرمای سالانه باعث مرگ مستقیم بسیاری از مردم شد. پس از آن سیل و گردباد و رعد و برق و در نهایت سرما و برف عامل مرگ است. در ایالات متحده، دوره های گرمای شدید در طول 40 سال گذشته بیش از دو برابر شده است.

دانشمندان از دو شاخص برای اندازه گیری ناراحتی ناشی از گرما و خطر سلامتی استفاده می کنند. شاخص حرارتی که ترکیبی از دمای محیط و رطوبت نسبی و همچنین دمای حباب مرطوب یا دمای حباب مرطوب است که شاخص دقیق تری است.

دمای حباب مرطوب پایین ترین دمای یک جسم یا جسم است که هنگام تبخیر رطوبت رخ می دهد. این نشانگر تنها توانایی بدن ما را برای خنک شدن به لطف تعریق در هوای گرم و مرطوب اندازه گیری می کند.

سپس، ایده اصلی این است که تعیین کنیم بدن ما از چه سطحی دیگر نمی تواند خنک شود. خطر واقعی مرگ از این سطح شروع می شود.

در حال حاضر شاخص پایش دما با استفاده از تجهیزات الکترونیکی ایستگاه های هواشناسی که با داده های ماهواره ای کار می کنند محاسبه می شود.

ناسا از دستگاه های پیشرفته ای مانند خاموش کننده مادون قرمز جو (AIRS) و ECOStress استفاده می کند. آژانس ایالات متحده در حال حاضر در حال توسعه یک پروژه جدید به نام ماموریت زیست شناسی و زمین شناسی سطحی (SBG) برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد فرآیند تبخیر رطوبت است.

دانشمندان معتقدند حداکثر دمای کف مرطوبی که فرد می تواند تحمل کند 35 درجه سانتیگراد به مدت 6 ساعت است.

بررسی های ناسا از سال 2005 بارها دمای حباب های مرطوب را بیش از 35 درجه سانتیگراد گزارش کرده است. به ویژه در مناطق نیمه گرمسیری پاکستان و خلیج فارس. در طول 40 سال گذشته، دمای حباب مرطوب سه برابر شده است. اکثر مناطق گرم و مرطوب سیاره ما حباب دمای مرطوب تری دارند که معمولاً از 25 تا 27 درجه سانتیگراد تجاوز نمی کند.

مدل‌های پیش‌بینی آب‌وهوای ناسا در تلاش هستند تا کشورهایی را شناسایی کنند که شاخص دمای مرطوب‌تر آن‌ها به زودی برای زنده ماندن بیش از حد بالا خواهد بود. این سناریو از سال 2050 برای جنوب آسیا، منطقه خلیج فارس از جمله ایران، عمان، کویت و کشورهای دریای سرخ مانند مصر، عربستان سعودی، سودان، اتیوپی، سومالی و یمن اعمال خواهد شد.

همچنین انتظار می‌رود که شرق چین تا سال 2070 از 35 درجه سانتیگراد فراتر رود، مانند بخش‌هایی از جنوب آسیا و برزیل. ناسا سرنوشت مشابهی را برای چندین ایالت آمریکا مانند آرکانزاس، میسوری و آیووا در 50 سال آینده پیش بینی کرد.

با این حال، محققان متوجه شده اند که خطر مرگ حتی با شاخص های زیر 35 درجه سانتیگراد وجود دارد. به عنوان مثال، در موج گرمای ژوئن 2021 در شمال غربی ایالات متحده و غرب کانادا که نزدیک به 1400 کشته بر جای گذاشت، دمای حباب از 25 درجه سانتیگراد تجاوز نمی کند. هنگامی که این شاخص از دمای طبیعی بدن فراتر رفت، نشان دهنده یک خطر برای سلامتی است.

Boufnews24 همچنین در گزارشی به این موضوع اشاره کرد: بررسی های ناسا مناطقی را نشان می دهد که در 30 سال آینده به دلیل گرم شدن زمین غیرقابل سکونت خواهند بود. افزایش دما در مقایسه با دوران پیش از صنعتی شدن عواقب جدی برای جهان دارد.

دانشمندان بر این باورند که تا سال 2050، جنوب آسیا، خلیج فارس از جمله ایران، عمان، کویت و همچنین کشورهای حاشیه دریای سرخ مانند مصر، عربستان سعودی، سودان، اتیوپی، سومالی یا حتی یمن دیگر مسکونی نخواهد بود. کشورهای آسیای جنوبی، برزیل و ایالات متحده مانند آرکانزاس، میسوری و آیووا ممکن است در سال 2070 با سرنوشت مشابهی روبرو شوند.

یک هشدار قابل توجه

هیئت بین دولتی تغییرات اقلیمی در گزارش خود نسبت به عواقب گرمایش جهانی هشدار داد. این پیامدها شامل امواج گرما، خشکسالی، سیل، آتش سوزی و ذوب شدن یخ می باشد. یکی از پیامدهای افزایش دما را می توان در اقتصاد نیز مشاهده کرد، زیرا اگر کاری انجام نشود، بین 35 تا 132 میلیون نفر تا سال 2030 در فقر شدید خواهند بود.

پیامدهای افزایش دما برای بشریت فاجعه بار خواهد بود. تکرار موج گرما به تدریج می تواند بیشتر و بیشتر شود. بر اساس پنل بین دولتی تغییرات آب و هوایی، اثرات تغییرات آب و هوایی در مناطق مختلف در طول زمان با توانایی سیستم های اجتماعی و محیطی مختلف برای کاهش یا انطباق با تغییرات متفاوت خواهد بود.

از آنجا که گرم شدن ناشی از فعالیت های انسانی می تواند آب و هوای طبیعی را تغییر دهد، افزایش دما در طول زمان ثابت نبوده و نخواهد بود.

افزایش خشکسالی و آتش سوزی، افزایش سیل و آب و هوای بد، ذوب شدن یخ ها و بالا آمدن سطح آب دریاها، فروپاشی کشاورزی و ماهیگیری، بیماری های همه گیر و شیوع، اختلال در اکوسیستم و انقراض گونه ها پیامدهای مهمی هستند که می توانند از افزایش دمای جهان ایجاد کنند.

انتظار می رود همه این مشکلات در سال 2050 بدتر شوند. تنها سوال این است که آیا وضعیت پس از بدتر شدن بهتر خواهد شد یا خیر. تفاوت بین این دو سوال به تلاش ما به عنوان یک گونه زنده برای رفع عادت ها و وابستگی هایمان برمی گردد.

همانطور که تحقیقات نشان می دهد، تأثیر کلی محیط زیست ما تا حد زیادی به توانایی ما در محدود کردن انتشار کربن بستگی دارد.

اگرچه گفته می شود هر مشکلی راه حلی دارد، اما در بسیاری از موارد، هر راه حل بالقوه ای یک شانس دارد. اگر این فرصت را از دست بدهید، مشکل بدتر می شود و باید اقدامات بیشتری انجام دهید. اگر بشریت بتواند تا سال 2050 انتشار کربن خود را به میزان قابل توجهی کاهش دهد، می توانیم انتظار داشته باشیم که بتوانیم تغییرات آب و هوایی را در سیاره خود کنترل کنیم.

اگر نتوانیم این تغییرات را کنترل کنیم، باید منتظر عواقب ناگوار باشیم. با همه تغییرات سریع و تغییر سبک زندگی ما، منطقی است که انتظار داشته باشیم دنیای 2050 با امروز بسیار متفاوت باشد. در واقع می توان گفت همین تفاوت برای ترساندن و شگفت زده کردن هر کسی که امروز زندگی می کند کافی است.

در هر صورت، قطعاً سال 2050 در راه است و نادیده گرفتن تغییر، راه موثری برای مقابله با آن نیست. مهم این است که ما امروز روی کره زمین چه می کنیم و چقدر جدی این تغییرات را پیش بینی می کنیم. اگر کارمان را به خوبی انجام ندهیم، ممکن است اوضاع قبل از اینکه بهتر شود بدتر شود.


تمامی اخبار به صورت تصادفی و رندومایز شده پس از بازنویسی رباتیک در این سایت منتشر شده و هیچ مسئولتی در قبال صحت آنها نداریم