انسان کی شکارچی شد؟!


فرارو- شکار یکی از اولین راه‌های تامین نیازهای انسان بود، احتمالاً با تقلید از حیوانات دیگر، اما تاریخ دقیقی برای استفاده از آن توسط انسان‌ها مشخص نشد تا اینکه اخیراً گروهی از دانشمندان شواهدی را کشف کردند که نشان می‌دهد افراد از 2 آنها در صدر قرار دارند. شکار. زنجیره ای میلیون ها سال پیش

به گزارش فرارو، هنگامی که به رژیم پارینه سنگی فکر می کنیم، احتمالاً ترکیبی از غذاهای گیاهی، از جمله میوه ها، غلات و انواع خاصی از ریشه های خوراکی را به یاد می آوریم. اما این نتیجه بینش ناقصی است که علم تاکنون به آن دست یافته است. اما اکنون، طبق مطالعه ای که در اواخر سال 2021 انجام شد، مطالعه رژیم غذایی اجداد پلیستوسن ما نشان می دهد که رژیم غذایی پارینه سنگی به گیاهان و میوه ها محدود نمی شد. در واقع، این یافته حاکی از آن است که حدود دو میلیون سال پیش، افراد باهوش و اجدادشان تنها خوردن گیاهان را رها کرده و گوشت شکار را به عنوان غذای اصلی خود انتخاب کردند.

به گفته مردم شناسان دانشگاه مینهو در پرتغال، یافته های قبلی تصور نادرستی از آنچه مردم قبلا می خوردند به ما داده است. میکی باندور، محقق، گفت: «یافته‌های قبلی بسیار گمراه‌کننده هستند، زیرا اکنون می‌دانیم که 2 میلیون سال پیش جوامع انسانی شکارچی-گردآورنده وجود داشتند که می‌توانستند حیوانات بزرگی مانند فیل‌ها را شکار کنند و به آنها غذا بدهند. این توانایی‌ای است که همجنس‌گرایان (افراد مدرن) مدت‌هاست از آن برخوردار نبوده‌اند.»

نگاهی به صدها مطالعه قبلی در زمینه‌های مختلف، از آناتومی و فیزیولوژی انسان مدرن گرفته تا اندازه‌گیری ایزوتوپ‌ها در استخوان‌ها و دندان‌های انسان‌های باستانی، نشان می‌دهد که تقریباً – حدود 12000 سال پیش، تقریباً همه ما شکارچی بوده‌ایم. . مشکلاتی هم برای دانشمندان وجود داشت. به عنوان مثال، بازسازی لیست غذاهایی که توسط افرادی که تا 2.5 میلیون سال پیش زندگی می کردند، استفاده می کردند. این کار دشوارتر است زیرا بقایای گیاهی به راحتی در استخوان ها، دندان ها و پوسته حیوان حفظ نمی شود.

به گفته بن دور و همکارانش، دوره پلیستوسن یک دوره معین در تاریخ جهان برای مردم ما بود. سرانجام، ما راه خود را به اقصی نقاط جهان پیدا کردیم و بیش از هر مردی در قبیله خود زنده ماندیم. بسیاری از امروز اروپا و آمریکای شمالی تحت تأثیر آخرین عصر یخبندان قرار گرفته اند. با وجود آب فراوانی که مانند یخ به دام افتاده است، اکوسیستم های سراسر جهان با آنچه امروز می بینیم بسیار متفاوت است. حیوانات بزرگ، از جمله ماموت ها، ماموت ها، و تنبل های غول پیکر، بیش از آنچه امروز می بینیم، در سرزمین ها پرسه می زنند.

البته، بر کسی پوشیده نیست که مردان باهوش از نبوغ و استقامت منحصر به فرد خود برای شکار این منابع غذایی عظیم استفاده کردند، اما تشخیص علائم شکار برای این گیاهخواران آسان نبوده است. به همین دلیل، محققان به جای تکیه صرفاً بر روی سوابق فسیلی یا مقایسه‌های دشوار با فرهنگ‌های پیش از کشاورزی، به شواهد باقی‌مانده در بدن ما روی آوردند و آن‌ها را با نزدیک‌ترین عموزاده‌هایمان مقایسه کردند.

او توسط بن دور گفت: “ما تصمیم گرفتیم از روش های دیگری برای بازسازی رژیم غذایی افراد در عصر حجر استفاده کنیم و آن مطالعه حافظه ذخیره شده در بدن ما است، مانند متابولیسم، ژنتیک و ساختار فیزیکی.” رفتار انسان به سرعت تغییر می کند، اما تکامل کند است و بدن ما مکان خوبی برای حفظ این روند کند در حافظه خود دارد. به عنوان مثال، بدن ما به انرژی بیشتری به ازای هر واحد جرم بدن نسبت به سایر نخستی ها نیاز دارد. به خصوص وقتی صحبت از مغز تشنه انرژی باشد. ما ذخایر چربی بیشتری داریم و با تبدیل سریع چربی ها به کتون در صورت نیاز آنها را در دسترس قرار می دهیم. برخلاف سایر جانوران همه چیزخوار که سلول های چربی کوچک اما بزرگی دارند، سلول های ما کوچک و متعدد هستند و شبیه سلول های یک شکارچی هستند.

انسان کی شکارچی شد؟!

دستگاه گوارش ما و همچنین حیوانات قد بلندتر در زنجیره غذایی مشکوک است. اسید غیر طبیعی معده تمام چیزی است که ما برای تجزیه پروتئین ها و کشتن باکتری های مضر موجود در گوشت ماموت به آن نیاز داریم. حتی ژنوم ما بیشتر به رژیم غذایی غنی از گوشت اشاره دارد تا رژیم غذایی سرشار از قند. او گفت: «به عنوان مثال، ژنتیک مشخص کرده است که مناطقی از ژنوم انسان برای ایجاد یک رژیم غذایی پرچرب بسته است، در حالی که در شامپانزه‌ها، مناطقی از ژنوم برای ایجاد یک رژیم غذایی پرچرب بسته است.

این تیم به بحث و بررسی شواهد استفاده از ابزار، علائم عناصر کمیاب و ایزوتوپ های نیتروژن در بقایای پارینه سنگی و پوسیدگی دندان ادامه می دهد. همه اینها داستانی را روایت می کند که در آن سطح تغذیه جنسی ما برای ما و پسر عمویمان، هومو ارکتوس، حدود 2.5 میلیون سال پیش بسیار گوشتخوار شد و تا 11700 سال پیش تا پارینه سنگی فوقانی به همین شکل باقی ماند.

به همین ترتیب، مطالعات در جوامع مدرن شکارچی-گردآورنده کمی مفیدتر شده است زیرا کاهش جمعیت بزرگ حیوانات و تکه تکه شدن فرهنگ ها در سراسر جهان منجر به مصرف بیشتر گیاهان شده است که به انقلاب نوسنگی-کشاورزی پایان داد. البته هیچ یک از این یافته ها به این معنا نیست که به دلیل طبیعت خود باید بیشتر گوشت بخوریم. گذشته تکاملی ما راهنمای سلامت انسان نیست و همانطور که محققان تاکید می کنند، دنیای ما آن چیزی نیست که قبلا بود. با این حال، دانستن جایگاه اجداد ما در شبکه غذایی تأثیر زیادی بر درک همه چیز از سلامت و فیزیولوژی گرفته تا تأثیر ما بر محیط زیست در گذشته دارد. نتایج این تحقیق در مجله آمریکایی از نظر فیزیکی مردم شناسی منتشر شده.

منبع: Sciencealert

ترجمه: مصطفی جرفی فرارو


تمامی اخبار به صورت تصادفی و رندومایز شده پس از بازنویسی رباتیک در این سایت منتشر شده و هیچ مسئولتی در قبال صحت آنها نداریم